شاهکار تاریخی اسپیس‌ایکس؛ استارشیپ پس از ۲۲ ساعت از آسمان گرفته شد!

اسپیس‌ایکس با ثبت یک دستاورد تاریخی در پانزدهمین پرواز آزمایشی استارشیپ، برای نخستین‌بار موفق شد مرحله فوقانی این موشک غول‌پیکر را پس از بازگشت از مدار زمین، در هوا مهار کند. اتفاقی که می‌تواند آینده صنعت فضایی و استفاده مجدد از موشک‌ها را برای همیشه تغییر دهد.

در یک صحنه شبیه به فیلم‌های علمی‌تخیلی، فضاپیمای استارشیپ پس از بیش از ۲۲ ساعت پرواز و گردش به دور زمین، به پایگاه استاربیس در تگزاس بازگشت. بازوهای مکانیکی عظیم برج پرتاب که به نام «چاپستیک» شناخته می‌شوند، فضاپیما را در هوا گرفتند و بدون نیاز به فرود روی زمین یا آب، آن را در جای خود نگه داشتند.

این فضاپیما که شیپ ۴۲ نام دارد، در جریان مأموریت خود حدود ۱۴ بار به دور زمین چرخید و ۲۶ ماهواره نسل جدید استارلینک V3 را نیز در مدار مستقر کرد.

چرا شکار استارشیپ اتفاقی تاریخی است؟

اسپیس‌ایکس پیش‌تر توانسته بود بوستر سوپر هوی، یعنی مرحله اول موشک استارشیپ، را با استفاده از بازوهای مکانیکی برج پرتاب بازیابی کند؛ اما گرفتن مرحله فوقانی مأموریت بسیار دشوارتری محسوب می‌شود.

این بخش از موشک پس از رسیدن به مدار زمین باید دوباره وارد جو شود، حرارت شدید بازگشت را تحمل کند و با انجام مانورهای دقیق، به محل پرتاب بازگردد. در نهایت، بازوهای برج موسوم به مکازیلا آن را در هوا مهار می‌کنند.

البته این مأموریت کاملاً بدون نقص نبود. بوستر سوپر هوی نتوانست به محل پرتاب بازگردد و پس از بروز مشکل در جریان بازگشت، مسیر خود را به سمت خلیج مکزیک تغییر داد و از دست رفت. بنابراین، هدف بازیابی هم‌زمان هر دو مرحله محقق نشد.

آیا دوران موشک‌های یک‌بارمصرف به پایان می‌رسد؟

اهمیت این موفقیت فراتر از یک نمایش مهندسی تماشایی است. در حال حاضر، بسیاری از موشک‌های فضایی پس از انجام مأموریت به‌طور کامل بازیابی نمی‌شوند. حتی در موشک فالکون ۹ اسپیس‌ایکس نیز تنها مرحله اول قابلیت بازیابی و استفاده مجدد دارد.

اما هدف نهایی استارشیپ، بازیابی هر دو مرحله و آماده‌سازی دوباره آن‌ها برای پرتاب‌های بعدی است. چنین قابلیتی می‌تواند هزینه سفرهای فضایی را کاهش دهد و تعداد پرتاب‌ها را به شکل چشمگیری افزایش دهد.

اسپیس‌ایکس با موفقیت در مهار شیپ ۴۲، یکی از دشوارترین موانع فنی در مسیر ساخت نخستین سامانه پرتاب مداری کاملاً چندبارمصرف را پشت سر گذاشته است؛ هرچند برای اثبات عملی این فناوری، هنوز باید امکان آماده‌سازی و پرتاب مجدد فضاپیما را نیز نشان دهد.