در اوج جنگ سرد، پروژه وست فورد آمریکا، با پخش میلیون‌ها سوزن مسی در فضا، قصد ساخت آنتن جهانی رادیویی را داشت. این ایده برای ارتباطات ایمن بود.
این طرح جاه‌طلبانه توسط آزمایشگاه لینکلن MIT توسعه یافت تا جایگزینی برای کابل‌های زیردریایی و ماهواره‌های آسیب‌پذیر باشد. هدف اصلی ایجاد یک سیستم ارتباطی قابل اعتماد و مقاوم در برابر اختلال بود. با این حال، با مخالفت‌های زیادی از سوی ستاره‌شناسان مواجه شد.
آنتن فضایی «وست فورد»
پروژه وست فورد در دهه ۱۹۵۰ توسط آزمایشگاه لینکلن MIT برای نیروی هوایی آمریکا طراحی شد. هدف، ایجاد یک یونوسفر مصنوعی با پخش میلیون‌ها سوزن مسی باریک (۱٫۸ سانتی‌متر طول، ۱۸ میکرومتر قطر) در مدار ۳۶۰۰ کیلومتری زمین بود. این طرح قصد داشت در اوج جنگ سرد، ارتباطات رادیویی دوربرد و قابل اعتماد فراهم کند.
پرتاب و سرنوشت عجیب سوزن‌ها
پس از ناکامی در ۱۹۶۱، در ۱۹۶۳ حدود ۱۲۰ تا ۲۱۵ میلیون سوزن از ۴۸۰ میلیون برنامه‌ریزی‌شده در مدار پخش شدند و ارتباطات ۲۰ هزار بیت‌برثانیه را امکان‌پذیر کردند. ستاره‌شناسان نگران اختلال و برخورد بودند. بیشتر سوزن‌ها به جو بازگشتند، اما ناسا گزارش کرده ۴۶ توده از بقایای پروژه وست فورد هنوز در مدار هستند. پیشرفت ماهواره‌ها در نهایت این پروژه را کنار زد.
