دبیر شورای عالی فضای مجازی در نخستین نشست بین المللی «سبک زندگی و سلامت؛ فرهنگ و فضای مجازی در دانشگاه تهران» بیان کرد: ما باید در حوزه سیاستگذاری مشکلات را با توافق و اجماع حل کنیم البته اجماع کلی امکانپذیر نیست،اما باید تا قبل از شکل گیری فضای مجازی به یک اجماع نسبی در تصمیم گیری ها دست یابیم. چرا که هر گونه عدم اجماع باعث عدم توفیق در سیاست گذاری می شود.
سید ابوالحسن فیروز آبادی ضمن اشاره به این موضوع که سیاستگذاری در فضای مجازی از جنس سیاستگذاری تکنولوژی نیست بر عدم پاسخگویی سیاست هایی که براساس آن بخش هایی از تکنولوژی محدود می شوند تاکید کرد.
فیروز آبادی ضمن اشاره به اینکه باید در دستگاه های حاکمیتی، در حاکمیت و همچنین میان دستگاههای حاکمیتی، بخش خصوصی و جامعه مدنی از طریق فرآیند مشارکت و با درک و شناخت مبتنی بر عقلانیت مجازی حرکت کنیم، ادامه داد: باید مبانی روشن برای سیاستگذاری در فضای مجازی داشته باشیم. اسناد بالادستی و گزاره های مذهبی باید مورد توجه قرار گیرند اما واقعیت این است که بعد از توافق نسبی باید مبانی ارزشی مشخصی برای این حوزه تعیین شود.
دبیر شورای عالی فضای مجازی ضمن بیان این موضوع که ذی نفعان کلیدی حوزه فضای مجازی باید شناخته شده و نقش مناسب به آنها داده شود، تاکید داشت: برخی احساس می کنند در سیاستگذاری ها می توانند هر آنچه در فضای جغرافیایی اعمال حاکمیت می شود در فضای مجازی هم انجام شود، همچون شبکه های اجتماعی، اما آیا شبکه های اجتماعی در چارچوب سرزمینی ما شکل گرفته و بازی می کند و آیا هر گونه اعمال سیاستی بر آنها می تواند عقلایی باشد.
او اظهار داشت: برای اولویت بندی ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و امثال آن در فضای مجازی و ایجاد رابطه معقول میان توسعه اقتصادی و توسعه فرهنگی مشکلات اساسی داریم و یکی از بحث هایی که در ارزش های فرهنگی مطرح است بحث جهانی شدن، جهانی محلی شدن یا محلی شدن است.
سید ابوالحسن فیروز آبادی ضمن اشاره به این موضوع که در این حوزه ما مشکلاتی داریم که به دلیل شکل نگرفتن عقلانیت مجازی است، گفت: فضای مجازی از ارتباط شروع شده و در این ارتباط خدمات و اطلاعات تبادل می شود و ارتباطی که برقرار می شود به نوعی انسان ها را به سمت همانند سازی فکری، ذهنی، تصویری، احساسی، نمادی و نشانه ای حرکت می دهد.
فیروز آبادی ضمن اشاره به اینکه این مبادله شناختی و حرکت به سوی همانند سازی به نوعی اعمال قدرت است، ادامه داد: فضای مجازی از خصایص فشردگی زمانی، مکانی و بصری برخوردار است و این باعث می شود که فضایی که ایجاد می شود به مراتب بزرگتر از فضای حقیقی باشد. البته آغاز آن از نقطه واقعی است ولی ادامه آن وابستگی کمی به فضای حقیقی دارد و تفاوت در هنجارها، باورها و ارزش ها در این فشردگی ایجاد خواهد شد و ما را با تغییرات فرهنگی سریعتر از شرایط عادی مواجه می کند.
او اذعان داشت: بشر سیاستگذاری را در فضای واقعی در بستر زمان در سال های طولانی فرا گرفته اما آیا همان روش های سیاستگذاری که ما در حوزه فضای واقعی داریم قابل تعمیم در فضای مجازی است؟ واقعیت این است که این فضا هنوز شکل نگرفته و آینده آن حتی برای کسانی که بازیگران اصلی این فضا هستند نیز روشن نیست. البته در این فضاسازی کسانی رهبری داشته و نقش برجسته تری دارند.
